Nie przeczytałam o tym w książkach – ja tym żyłam...
Od zawodniczki do trenerki. Przeszłam całą tę drogę, by dziś być Twoim bezpiecznym zapleczem. Moja historia…
Zawodniczka piłki ręcznej
Przez 20 lat piłka ręczna była całym moim światem. Moja przygoda z piłką ręczną nie zaczęła się od wielkich teorii, tylko od wielu godzin spędzonych na treningach, obdartych kolanach i zapachu kleju, który zostawał na dłoniach jeszcze długo po powrocie do domu. Przez dwadzieścia lat parkiet był moim drugim domem. Przeszłam całą tę drogę — od małej dziewczynki, która z wypiekami na twarzy wchodziła do szatni, często płaczącej po wielu meczach, czy uwagach ze strony trenerów, po dojrzałą zawodniczkę, która często brała ciężar wyniku na swoje barki.
Wychowałam się w sporcie, w którym twardość była jedyną uznawaną walutą. Od pierwszych treningów uczyłam się, że słabość trzeba schować głęboko pod koszulkę, na ból wziąć tejpy albo tabletkę, a na każdy kryzys… Że co? Jaki kryzys ??? Myślę, że wtedy nie mówiło się głośno o swoich słabościach, więc dźwigasz wszystko, bo przecież jesteś sportowcem, który wszystko wytrwa. Nauczyłam się zakładać maskę zawodniczki, która próbuje dowozić i znosić wszystko… Pamiętam mecze, w których grałam z oklejoną całą łydką z powodu bólu Achillesa, bo przecież to był bardzo ważny mecz i musiałam przecież grać. Kiedy grasz na adrenalinie i wyłącza Ci ból to nie myślisz o konsekwencjach podejmowanych przez Ciebie decyzji. Każdy mecz był ważny, więc jak można odpuścić? W pewnym momencie dochodzisz do takiego miejsca, gdzie niby rozwijasz się jako sportowiec, pieniądze bądźmy szczerzy nie są najlepsze… ale przecież tyle lat grasz, poświęciłaś swoje młode lata na treningi, obozy, wyjazdy… ale czujesz wielkie zmęczenie… Jest to zmęczenie nie tylko fizyczne, zmęczenie Twojego ciała, które często nadwyrężałaś, ale zmęczenie psychiczne… O tym, o którym nie mówiło się kiedyś na głos… Więc podejmujesz decyzję, że kończysz swoją karierę. Trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść…
Trenerka piłki ręcznej
Kiedy po dwudziestu latach zdjęłam koszulkę zawodniczki i stanęłam na ławce trenerskiej, świat piłki ręcznej wywrócił się dla mnie do góry nogami. Młodszym wydaje się, że rola trenera to tylko gwizdek, podkładka z taktyką i decydowanie o zmianach. Będąc po drugiej stronie linii bocznej, dostrzegłam rzeczy, których z perspektywy zawodniczki po prostu nie widać. Przez dziesięć lat prowadzenia zespołów zrozumiałam, jak bardzo się myliłam — i jak samotna potrafi być to rola.
Jako trenerka znalazłam się w potrzasku dwóch perspektyw.
Z jednej strony widziałam zawodnika. Patrzyłam na dziesiątki ogromnych talentów — ludzi z niesamowitymi predyspozycjami, którzy na treningach robili rzeczy kosmiczne. A potem przychodził mecz, wysoka stawka, dwa nieudane zagrania i widziałam, jak w oczach tego samego zawodnika gaśnie światło. Zamiast realizować taktykę, chował się za obrońców, sparaliżowany strachem przed błędem. Szybko zrozumiałam, że o sukcesie rzadko decyduje brak umiejętności czysto sportowych — największe mecze zawodnicy przegrywają po cichu, we własnych głowach.
Ale z drugiej strony byłam w tym wszystkim ja — Trenerka. I to jest część historii, o której w sporcie mówi się najmniej.
Odkryłam, z czym na co dzień mierzy się człowiek stojący przy linii:
Z ogromną samotnością w decyzjach, kiedy w ułamku sekundy musisz wziąć czas, zmienić obronę albo posadzić na ławce lidera — wiedząc, że każda pomyłka idzie wyłącznie na Twoje konto.
Przez dekadę poczułam na własnej skórze, że trener też bywa przebodźcowany, też czuje lęk przed porażką i też rzadko ma przestrzeń, by się do tego przyznać. Widziałam, jak ten twardy system wykańcza nie tylko zawodników, ale i szkoleniowców.
Trenerka mentalna
Dwadzieścia lat na parkiecie dało mi absolutne doświadczenie i wiedzę, jak ten świat pachnie od środka. Dziesięć lat na ławce pokazało mi pełny obraz – perspektywę presji, odpowiedzialności i relacji na linii zawodnik-szkoleniowiec. Kiedy połączyłam te dwa światy, układanka w mojej głowie wreszcie stała się kompletna.
Sport potrzebuje kogoś, kto był w tej ostrej walce, zna realia szatni od podszewki i potrafi dać konkretne, żywe narzędzia do opanowania głowy.
Dlatego weszłam w świat treningu mentalnego. Zostałam Certyfikowaną Trenerką Mentalną.
Nie przyszłam do niego z poziomu akademickiej teorii czy wyczytanych regułek. Przyszłam jako praktyk z trzydziestoletnim stażem na pierwszej linii frontu. Połączyłam swoje autentyczne, życiowe doświadczenie z profesjonalną wiedzą z zakresu psychologii sportu i coachingu mentalnego, by stworzyć coś, czego sama tak bardzo potrzebowałam przez całą swoją karierę: Akademię Wewnętrznego Mistrzostwa.
Nie po to, by uczyć teorii z książek, ale by dać realne, szatniowe wsparcie ludziom, którzy codziennie mierzą się ze sportową presją. Chciałam stworzyć miejsce, do którego sama chciałabym trafić jako zawodniczka i jako trenerka — bezpieczny punkt na mapie, w którym nie musisz niczego udawać, ubierać sztucznego uśmiechu ani grać twardszego, niż jesteś w danej chwili.
Rozumiem ten świat z każdej perspektywy. Wiem, jak to jest być zawodnikiem, który nie sypia przed meczem ze strachu przed błędem. Wiem, jak to jest być trenerem, który zostaje sam ze swoimi decyzjami, kiedy cała hala patrzy na niego i czeka na błąd. Wiem też, jak zagubieni bywają rodzice, którzy bardzo chcą pomóc swojemu dziecku, a nieświadomie dokładają mu kolejną cegłę do plecaka z presją.
Moja praca w Akademii nie polega na rzucaniu motywacyjnych haseł typu „możesz wszystko”. Przekładam skomplikowane mechanizmy psychologiczne na prosty, sportowy język i daję Ci do ręki narzędzia, które sprawdzają się na parkiecie, boisku i w życiu. Pracujemy nad głową tak samo, jak pracujesz nad fizycznością i taktyką — konkretnie, stopniowo i bez owijania w bawełnę. A ja idąc dalej zostałam studentką Psychologii, uczestniczę w wielu szkoleniach i kursach, m.in. (Trener Umiejętności Społecznych, Sensogimnastyka mózgu, The Silva Method-Silva Life i Silva Intuition, warsztaty Akademii Psychologii Sportu, Kurs Formuła Dr Joe Dispenza i wiele innych).